Als iemand mij de vraag stelt wie ik ben, reageer ik als vanzelf met het benoemen van mijn naam: Miranda, gevolgd door mijn leeftijd: 45 jaar. Daarna benoem ik de rollen die ik vervul. Bij navraag voeg ik er aan toe welke functies ik heb bekleed en welke opleidingen ik heb afgerond. Zo benoem ik dat ik een dankbare moeder van vijf kinderen ben, een vriendin in waardevolle vriendschappen, een irritant mens in de ogen van sommigen, figurant, ADHD-er, de vrouw die jarenlang met "criminelen" heeft gewerkt, een buurvrouw, spiritueel coach, trainingsacteur op papier, want de stap naar de praktijk durfde ik niet te zetten en zo kan ik nog even doorgaan...

Wat -in mijn optiek- interessanter is: Hoe zou ik mezelf omschrijven als ik alle kaders, labels en rollen weg zou laten?

Deze vraag biedt een ieder de mogelijkheid om de focus op de buitenwereld naar je binnenwereld te verleggen. Je kunt starten met het nadenken over hoe je je leven wilt vormgeven, zonder te hoeven voldoen aan de verwachtingen van anderen. 

Mezelf zou ik omschrijven als een authentiek persoon die prettig gestoord is en soms beter een blad voor haar mond zou kunnen nemen. Op mijn zeventiende heb ik mijn eerste tattoo laten zetten, omdat ik dat niet mocht. Een Chinees teken van vrijheid, dat later Japans bleek te zijn 😜.  De drang naar vrijheid is altijd groot geweest bij mij. Door de jaren heen heeft deze term steeds weer een andere betekenis en invulling voor en door mij gekregen. De meest passende betekenis vormde zich in 2020. Het jaar waarin ik heb besloten afstand te doen van een groot aantal zaken die tot dan toe normaal leken te zijn, zoals het kijken naar het nieuws en actualiteitenprogramma's. In plaats daarvan richtte ik me op het spirituele, in de breedste zin van het woord. Het startte met het vragen van tekens aan engelen, die altijd in vlinders verschenen op de meest random plekken. Ik dacht dat het lot vast lag en probeerde op die manier vertrouwen te krijgen in de toekomst. Steeds meer aandacht begon ik aan mijn intuïtie te besteden en wat je aandacht geeft groeit. Op een gegeven moment kwam het besef bij mij dat er meerdere tijdlijnen zijn "vastgelegd in het lot" en dat je zelf kunt kiezen op welke je intunet. Het intunen heb ik vaak geprobeerd, maar zonder de juiste sleutel gaat een deur die op slot is niet open. Ik heb geopperd om sloten te forceren, zoals ik gewend was te doen, maar ik was klaar met het strijden en alle negatieve shit uit het verleden. 

Ik besefte dat ik jarenlang op allerlei manieren afleiding aan het zoeken was. Het waren vaak leuke activiteiten en bezigheden, die voor tijdelijk geluk zorgden, maar de onrust van binnen bleef. Ik kon, als ik wilde, mijn leven lang weglopen voor mezelf en opgaan in de meute, doen wat nodig is om te passen in iets wat steeds verder af begon te staan van wie ik wilde zijn. Ik wist inmiddels wat niet werkte, dus kon gerichter op zoek gaan naar wat wél werkt. Ik koos ervoor om de confrontatie aan te gaan. De confrontatie met mezelf. 

In het verleden heb ik diverse behandelingen gevolgd; van cognitieve gedragstherapie tot EMDR en toch kon ik nog elke dag huilen. Hoe kon dat? Ik had alles verwerkt, toch? Ik realiseerde me dat er voor echte heling interventies nodig zijn, gericht op je mind, lichaam en ziel. Vooral het laatste heeft voor mij een waardevolle betekenis gekregen. Ik heb kennis gemaakt met mijn ziel, die al zoveel levens heeft geleefd, waarvan dit fysieke tijdelijke leven er maar 1 is. Ik begon beelden door te krijgen van vorige levens en kreeg stapsgewijs steeds meer mediamieke gaven. Ik kreeg boodschappen door voor mensen die betekenisvol bleken te zijn voor hen. 

Naarmate mijn heling vorderde verwaterden mijn negatieve gevoelens richting mensen die mij afwezen, zwart maakten of op andere manieren mij het leven soms gevoelsmatig onmogelijk lieten voelen. Ik kwam tot de ontdekking dat bepaalde gebeurtenissen en type mensen steeds opnieuw in een andere vorm op mijn pad kwamen. Hoe meer ik alles buiten mezelf legde, hoe zwaarder de lessen werden. In plaats van te denken in termen als 'het overkomt mij' ben ik gaan denken in vragen als 'wat vertelt dit mij?' Deze "vijanden" bleken spiegels te zijn die ik heb bedankt voor de lessen die ze geboden hebben. Ik zal de mensen die nog komen gaan bedanken voor de lessen die zij nog gaan bieden. Zo zou er nog veel meer geschreven kunnen worden en dat ga ik doen in de vorm van een boek, met het doel anderen te inspireren, zoals ik me graag laat inspireren door iedereen die ik ontmoet, van jong tot oud, van delinquent tot yup, van geel tot paars, van ziel tot ziel.